ایده ی سرودن «نشانی»

همانطورکه در پیاده‌روی زرد پاییز قدم می زنم و برگ های خشک درختان را ازنظر می گذرانم، واژه"نشانی"درذهنم نقش می‌بندد. پیش خود می گویم:  
"هرچیزی نشانه ای دارد. 
نشانه پاییز، برگهای زرد درختان است.  
نشانه پرندگان، پرواز. 
و نشانه آدم‌ها؟"
 
چهره های مختلفی ازمقابل چشمانم رد میشوند و با یک ویژگی خاص خودنمایی می‌کنند: 
-برخی با مهربانی شان. 
-برخی با گذشت و فداکاری.  
-برخی با لبخندی که بر لب دارند. 
-برخی با کارهای ماندگارشان درتاریخ.

برای لحظه ای روی حریرنرم برگها می ایستم. به آسمان گرفته پاییز با ابرهای خاکستری رنگش چشم می دوزم و زیرلب زمزمه میکنم‌: "پس من چی؟"
در ذهن، خودم را می تکانم. می فشارم، مثل لباسی خیس روی رخت آویز پهن می کنم و می‌بینم کلمات، قطره قطره از نوک انگشتانم بر صفحات کاغذ می‌چکد. 
حالا می فهمم. نشانه من، واژه‌هایم هستند. واژه‌هایی که مثل خون در رگ‌هایم جاری اند و گاه و بیگاه به شکل های مختلف، خودی نشان می دهند. 
در ذهنم این جمله نقش می‌بندد: 

"نشانی واژه‌هایم را از رگ‌هایم بگیر" 

باد سرد پاییز صورتم را می سوزاند.از پیچ کوچه می گذرم و قدم به ابتدای خیابان می‌گذارم. صدای بوق ماشین‌ها و ویراژ موتورها کلمات را فراری می‌دهند و من با گوش سپردن به صداهایی که از کنارم می‌گذرند با دنیای شاعرانه‌ام خداحافظی می‌کنم.

👤نسرین زبردست

🆔 @booksnz

 

برشی از شعر نشانی:

«...نشانی واژه‌هایم را

از کوچه‌های خلوت آفتاب بگیر

از دریچه‌ی باز رنگین‌کمان

و پنجره‌ی بارانی یک اتاق

که گل‌های شمعدانی واژه‌هایم را

کنار آیِنه‌اش به یادگار می‌گذارم...»

(کتاب چلچراغ های خاموش، نسرین زبردست)